Jaap Rameijer's Blog

My adventures in Writing, Photographing, Guiding, Coaching, Tours, Events and other items that interest me. I invite you to subscribe to my blogs, so you can be notified by email when I post new items. Enjoy!

Afslag gemist

 

Het begon met de boeken van John Gray. In die boeken, over mannen die van Mars kwamen en vrouwen die van Venus kwamen, werd op glasheldere wijze het verschil tussen mannen en vrouwen in kaart gebracht. En werd met even humoristische als pijnlijke voorbeelden aangetoond hoe wezenlijk mannen en vrouwen van elkaar verschillen. Voorbeelden die ons mannen buitengewoon aanspraken.  Wij kenden ze maar al te goed. En hadden ons lang geleden al verzoend met het feit dat vrouwen nu eenmaal anders denken, anders reageren, kortom anders zijn, dan mannen. Gewoon omdat het vrouwen zijn. Die zijn nu eenmaal anders.

Wat de vele voorbeelden uit de boeken van John Gray met de vrouwen hebben gedaan, weet ik niet. Niet zoveel vrees ik. Op zijn best hebben de vrouwen de   voorbeelden een beetje lacherig van zich af laten glijden. Zich niet realiserend hoe waardevol de informatie was die hen werd aangereikt. En kennelijk hebben veel vrouwen nu nog steeds het idee dat ze zich moeten losmaken van de dominantie van de man. Van tweeduizend jaar mannelijke overheersing. Hoewel de praktijk, althans hier in Nederland, al jarenlang totaal anders is. Veel vrouwen zitten nog min of meer gevangen in de dynamiek van dat laatste emancipatieproces. Dat heftige proces waarbij er inderdaad het nodige rechtgezet moest worden. Ik kan het allemaal begrijpen, heel goed zelfs. En ik zeg ook niet dat de emancipatie van de vrouw een verkeerde zaak was. Absoluut niet. Maar wel dat die emancipatie nu iets te ver is doorgeschoten. Zover zelfs dat de meeste mannen en ook steeds meer vrouwen, niet goed meer weten hoe ze met zichzelf en met elkaar om moeten gaan. Ze zijn hun identiteit kwijt. Er is geen harmonie meer tussen mannen en vrouwen. Het lijkt soms wel of we elkaars vijanden zijn geworden, in plaats van twee zielen die als ze werkelijk samenwerken, een ongelooflijke kracht kunnen uitstralen.

 

Ik wijt dit aan een tekortkoming in het emancipatieproces. Een proces dat nog verhevigd werd door de arrogantie en verontwaardiging van veel Nederlandse  vrouwen, door de politieke en maatschappelijke correctheid van veel Nederlanders, door de gelatenheid en berusting van de Nederlandse man,  door de lafheid van veel politici en niet te vergeten hun gewoonte om de problemen voor zich uit te schuiven, door de oppermachtige linkse kerk die precies bepaalde wat we wel en niet mochten denken en niet in het minst door het bijna ziekelijke neersabelbeleid van de Nederlandse pers. Allemaal factoren die het emancipatieproces versterkt en verhard hebben. Maar goed, laat ik het beestje maar een neutrale naam geven. En de tekortkoming eenvoudig bestempelen als een “gemiste afslag”.

 

Ik ga nog even terug naar John Gray en zijn laatste boek “De nieuwe rollen van Mars en Venus”. Daarin geeft hij aan dat “Mannen anders omgaan met stress, carrière en kinderen, vrouwen ook”. Hij illustreert dat met het volgende voorbeeld. Afkomstig  uit Amerika, uiteraard. De man en de vrouw hebben alle twee een drukke baan. Ze werken hard en komen  moe en gestresst terug van hun werk. Thuis manifesteren zich  de verschillen tussen man en vrouw onmiddellijk. In dit geval in de manier waarop ze hun stress proberen kwijt te raken. De man wil graag alleen zijn. En met rust gelaten worden. Zijn krantje lezen. Hij gaat het liefst naar zijn studeerkamer om daar wat lezen, wat te lummelen, een beetje achter zijn computer te zitten. De vrouw daarentegen wil praten. Over wat er die dag gebeurd is. En over wat ze nog allemaal moet doen. En over de dag van morgen. En over Joost mag weten wat. Bovendien heeft de vrouw ook altijd een flinke actiepuntenlijst in haar hoofd zitten. Van dingen die er nog gedaan moeten worden. De vuilniszak buiten zetten, inkopen doen, haar presentatie voor de volgende dag voorbereiden, eten koken, haar zieke moeder bellen. Honderd en een dingen. En nu laat ik de kinderen gemakshalve maar even buiten beschouwing, want anders wordt de lijst dubbel zo lang.

Als haar man niet (uit zichzelf) met haar wil praten, wordt zij boos. Ze accepteert niet dat hij zich voor haar “afsluit”. Ze ergert zich kapot aan het feit dat hij geen bliksem uitvoert. Dat hij niets doet en zich ook nergens druk over lijkt te maken. Zodat het allemaal weer op haar neerkomt. Dat hij kennelijk niet in haar is geïnteresseerd. Dat hij te beroerd is om een poot uit te steken. Dat zij alles alleen moet doen. U kent dit beeld wel, lieve dames en beste heren. Het komt in bijna alle huisgezinnen voor. De vrouw voelt zich miskend en in de steek gelaten. En mogelijk koestert ze nog wel duisterder gedachten.

Volkomen onterecht, volkomen onnodig en volkomen onzinnig ook.

 

Dat zijn pittige uitspraken, ik weet het en dat zullen de vrouwen me zeker niet in dank afnemen. Maar ik neem er geen woord van terug. Want dit zijn wel allemaal de gedachten van de vrouw. Niet die van de man. Sterker nog, het zijn de gedachten die de vrouw haar man in de schoenen schuift. En waar zij zich vervolgens druk over maakt. Maar zo denkt haar man helemaal niet. Hij is zich van geen kwaad bewust. Die hele idiote vertoning is simpelweg terug te voeren op het feit dat mannen en vrouwen verschillend in elkaar steken. En anders, wezenlijk anders, op bepaalde dingen reageren.

 

De man heeft er geen flauw benul van dat de vrouw na haar werk met hem wil praten om haar stress kwijt te raken. En is zich ook totaal niet bewust van haar actiepuntenlijst.  Dat lijstje dat zo intens op haar netvlies brandt. De vrouw van haar kant begrijpt niet dat haar man met rust gelaten wil worden om van zijn stress af te komen. En ze begrijpt ook niet dat de man uit niet aanvoelt dat zij met hem wil praten. Ze begrijpt evenmin dat de man niet spontaan, uit eigen vrije wil, alvast de helft van haar actiepunten heeft afgewerkt. Maar dat is nog niet het ergste. Het is niet alleen zo dat ze dat niet begrijpt, maar ze accepteert het ook niet. Nog van geen meter. “Dat doet hij dan maar niet”, is haar overheersende gedachte.

En daar zit nu precies de kern van het probleem.

 

De man wil best met haar praten als zij dat graag wil. Ze hoeft het alleen maar te vragen. Zo van “Jan ik wil graag even met je praten over wat er vandaag op kantoor gebeurd is. Dan kan ik de stress wat beter van me afzetten”. Tien tegen een dat Jan dan direct aan het verzoek van zijn vrouw zal voldoen. Maar uit zichzelf komt hij niet op dat idee. Hij is een man, weet u nog. En als de vrouw wil dat de vuilniszakken buiten gezet worden, hoeft ze dat alleen maar aan hem te vragen. Vriendelijk vragen, dat wel. Maar dan doet hij het ook met plezier. Zeker als hij na afloop nog een “dank je wel” en een knuffeltje krijgt. Maar niet als hij het commando krijgt om de zakken buiten te zetten. Dan natuurlijk niet. En ook niet als ze het vraagt met een gezicht waar het verwijt van af springt, dat hij het nog niet uit zichzelf heeft gedaan. Dan ook niet.

Ja lieve dames, het is echt waar.  Het klinkt u misschien vreemd in de oren, maar een man heeft totaal geen weet van het feit dat er zo’n brandend actiepuntenlijstje in uw hoofd rondwaart. En al helemaal niet wat er op staat. Dat weet hij niet en dat  voelt hij ook niet aan. Pas als u, mevrouw, hem woedend aankijkt, zo met een blik van “waarom heb je de vuilniszakken nog niet buiten gezet”, zal hij zich bewust worden van zijn tekortkomingen. Maar ja, dan is het kwaad al geschied. Dan is de toon al gezet.

 

Dit heeft alles te maken met het feit dat mannen en vrouwen wezenlijk anders in elkaar steken. Fysiek en psychisch. Een gegeven dat nu wel door iedereen, zowel  mannen, als vrouwen, gedeeld wordt. Tenminste dat geloof ik. Maar met de acceptatie  is het anders gesteld. En acceptatie is heel wat anders dan erkenning. De acceptatie van het feit dat mannen en vrouwen wezenlijk van elkaar verschillen, wordt niet door iedereen gedeeld. Wel door de mannen. Die weten wel dat vrouwen anders zijn en die accepteren dat ook. Ze kunnen moeilijk anders. Maar niet door de vrouwen. Die weten het wel. Dat wel. Maar kunnen het maar moeilijk accepteren. En willen het misschien ook niet accepteren. Veel vrouwen beschouwen het feit dat mannen anders zijn niet dan ook niet als een gegeven, maar als een mankement. Een mankement in ons karakter en een mankement in onze gewoonten. Iets wat, met veel zorg en toewijding van hun kant, zo snel mogelijk verholpen dient te worden. Een taak die zij vervolgens met verve op zich nemen. Want zij hebben het beste met ons voor, weet u wel? En ze zijn bereid om er heel veel energie in te steken. Dat is een uitermate serieuze en nobele taak, in hun ogen.

 

Maar ja, alles goed en wel, zoiets is natuurlijk een volstrekt onmogelijke taak. Karakters laten zich niet veranderen. Die zijn lang geleden al gevormd. Zodra men twaalf jaar oud is, valt er niets meer aan te verhapstukken. En gewoontes laten zich maar moeizaam veranderen. Die zijn in de loop der jaren zo gegroeid. En passen helemaal bij de betreffende persoon. Daar moet een ander niet aan gaan zitten sleutelen. Als die gewoontes al veranderd of liever gezegd bijgesteld moeten worden, dan doen de betrokkenen dat zelf wel. Zoiets moet niet “van boven” opgelegd worden. En met “boven” bedoel ik hier natuurlijk de vrouwen, maar dat had u al begrepen.

Enfin, u begrijpt, dat veranderen van zijn karakter lukt van geen meter. Natuurlijk niet. Dat was ook niet te verwachten. Met als voorspelbaar gevolg: teleurstelling, frustratie, bitterheid, onmacht, droefheid, woede. Al haar energie is voor niets geweest. Haar beste jaren heeft ze gegeven om nog iets van die vent te maken. En alles voor niets. Hij wil gewoon niet. Hij is vreselijk hardleers en wil gewoon niet accepteren dat zij het beste met hem voor heeft. Wel, lieve dames, zodra een vrouw zegt dat ze het beste met mij voor heeft, word ik vreselijk wantrouwig. Want vrouwen die zeggen dat ze het beste met je voor te hebben, hebben meestal het beste met zichzelf voor. Maar goed, in het gunstigste geval resteert er na zo’n mislukt veranderingsproces, een licht vijandige berusting. Een soort staakt het vuren.

Op de voet gevolgd, daar kunt u op wachten, door het zich niet begrepen voelen. Van de vrouw uiteraard. Het slachtofferschap. Uitmondend in onafzienbare  klaagzangen.  Klagen, klagen en nog eens klagen. Afgewisseld met zeuren, jeremieren, slachtofferen, huilen en verwijten maken. Enfin vult  de rest zelf maar in.

Allemaal dingen die de relatie enorm onder druk zetten. En die onherroepelijk leiden tot nog meer onbegrip, afstomping, kilheid, spanningen en ruzies. En twee doodongelukkige mensen. Mensen die op een gegeven moment niet beter weten dan  van elkaar te scheiden. Meestal gevolgd door nog meer ellende.

 

En dat alles omdat de vrouw niet kan, of wil accepteren, dat een man wezenlijk anders in elkaar steekt dan zij. In het gunstigste geval, en nu denk ik even heel positief, omdat ze niet weet dat mannen anders zijn. Dat mannen anders denken, anders voelen, anders reageren, anders communiceren dan zij. Maar die kans acht ik klein. Als ze het wel weten, maar desondanks niet willen accepteren, gaat er iets goed fout. Dan zullen zij dat “anders-zijn van de man” blijven zien en beleven als iets kwaadaardigs. Iets waarmee hij haar bewust wil kwetsen. Dat is niet zo, verre van dat. Dat weten u en ik ook wel, maar zolang de vrouw dat denkt, verandert er niets. En wordt het alleen maar erger. Doodzonde. Want lieve dames, uw man wil u helemaal niet kwetsen. Natuurlijk niet. Zijn vrouw kwetsen of kleineren is wel het laatste wat hij wil. Al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen. Maar dat zijn er nooit meer dan dat er vrouwen zijn die hun man het leven, bewust, zuur willen maken.

 

Het enige dat de man wil is om als man erkend te worden. En niet alleen erkend, maar geaccepteerd. Met alles wat daar op en daar aan zit, natuurlijk. Met al die mannelijke karaktertrekken die u zo verwerpelijk vindt. Met al die gewoontes die u zo verfoeilijk acht. Het hele pakket. Gewoon erkend en geaccepteerd worden als man. En die karaktertrekken en gewoontes zijn niet verwerpelijk of verfoeilijk. Ze zijn alleen maar mannelijk, authentiek mannelijk. Dat is alles. En daar is net zo weinig mis mee als met al uw verwerpelijke karaktertrekken en verfoeilijke gewoontes van u, mevrouw. Karaktertrekken en gewoontes waarvan ik in mijn boek “Leer mij (de) vrouwen kennen”  een aantal saillante voorbeelden heb genoemd.

Daar veroordelen wij u toch ook niet om. Al hebben we er soms meer dan genoeg  reden toe. Want u haalt nog wel eens wat narigheid uit, als ik het vriendelijk mag zeggen. Maar daar zullen wij u niet om veroordelen. Zoiets doen we niet, want u bent een vrouw. En wie zijn wij, mannen, om u daarom te veroordelen? U te veroordelen omdat u een vrouwbent? Die tijd is voorbij. Neen, wij verbazen ons er slechts over. En vragen ons oprecht af of u zich wel realiseert  hoezeer uw karakter, uw gewoontes, uw houding en uw gedrag ons pijn doet. Of u wel weet hoeveel schade u soms  aanricht. Door dingen te doen die wij totaal niet begrijpen. Let wel, het gaat hier enkel en alleen om dingen die wij niet begrijpen. Niet om dingen die wij niet zouden accepteren. Dat is een groot verschil.

En wij zijn ook helemaal niet van plan om u te gaan veranderen. Om aan uw “foute” karakter of aan uw “foute” gewoontes te gaan sleutelen. Helemaal niet. Sterker nog, we komen niet eens op de gedachte om daar verandering in aan te brengen.

 

Mijn vurige hoop is dat u zo langzaam aan gaat begrijpen dat mannen niet van nature foute wezens zijn. Dat we alleen maar andere wezens zijn. Anders dan u. Maar daarom niet minder. En ook niet meer. En misschien, heel misschien dat u dan ook gaat begrijpen dat u soms dingen doet die wij mannen, omdat we nu eenmaal anders  zijn, totaal niet begrijpen. Wanneer u zich dat realiseert, dan zult u hopelijk ook begrijpen dat wij soms totaal anders naar de dingen kijken. Niet omdat we zulke foute, lompe, ongevoelige of wat voor verknipte wezens dan ook zijn, maar gewoon omdat we anders zijn, omdat we mannen zijn. Die kijken niet zo als u. Die kunnen de dingen ook  niet zo mooi invoelen, als u dat kunt. We willen wel, natuurlijk, maar we kunnen niet. Als dat besef toch eens bij u mocht doordringen, lieve dames, wat zou de wereld er dan een stuk mooier uit zien. En u helemaal!

 

U wilt een paar voorbeelden? Nou dat kan. Nogmaals, lees mijn boek “Leer mij (de) vrouwen kennen” er maar op na. Ik heb het boek primair voor de mannen geschreven. Om hen een hart onder de riem te steken. Hen te laten weten dat zij niet de enigen zijn die hun vrouw niet begrijpen. Maar de vrouwen mogen het ook  lezen. Met alle plezier. Misschien steekt u er nog wat van op. Inmiddels heb ik nog veel meer  columns geschreven over dit zelfde onderwerp. Die zijn nog niet gepubliceerd, maar dat komt wel. Er is ook zoveel over te vertellen. Dat houdt nooit op. Ik zal een paar voorbeelden uit mijn boek en columns noemen. Verkort weergegeven.

 

Allereerst het uitmaken. Door de vrouw uiteraard, maar dat had u al begrepen. Het zijn immers bijna altijd de vrouwen die het uitmaken. Maar nu de manier waarop. Bijvoorbeeld het  “zachtjes “ uitmaken. Als een vrouw het uit wil maken, en zeker met iemand waar ze lange tijd een relatie mee heeft gehad en om wie ze nog best  wel  geeft, maar van wie ze niet meer houdt, dan wil ze dat graag op een nette en vriendelijke manier doen. Een beetje omzichtig dus. Daarom zegt ze tegen haar toekomstige ex “dat ze nu graag een tijdje alleen wil zijn” of “dat ze weer wat in haar eigen kracht wil komen” of  “dat ze nu even dicht bij zichzelf wil zijn” en meer van dat soort zweverige uitspraken. En dan denkt ze dat haar vriend daaruit wel zal opmaken, zoals de meeste vrouwen dat mogelijk doen, dat ze de relatie wil beëindigen. Nou vergeet het maar dames. Mannen zitten heel anders in elkaar. Die begrijpen dat niet. Die nemen uw woorden letterlijk en denken dat u inderdaad een tijdje alleen wilt zijn en weer wat op krachten wilt komen. En zullen u dus enige tijd met rust laten, zoals gevraagd. Om daarna, als de rust naar hun idee lang genoeg geduurd heeft, de relatie vol enthousiasme weer nieuw leven in te blazen. Tot grote ontstentenis van de vrouw die dacht dat hij nu wel begrepen zou hebben dat het uit was. Enfin, u kunt zelf wel raden wat voor  pijnlijke tijden deze mensen daarna  tegemoet gaan. Als u het uit wilt maken mevrouw, en dat is uw goed recht natuurlijk, bedenk dan dat een man anders denkt, reageert en communiceert dan u. Dus als u het echt uit wil maken en denk daar nog eens goed over na, want het is eigenlijk best een aardige vent, zeg het hem dan. Zeg het hem gewoon, recht voor zijn raap. En voeg daar aan toe, als u geen al te heftige emoties wilt hebben, dat hij een eigenlijk best een aardige vent is, en dat het niet aan hem ligt, maar dat u gewoon geen liefde meer voor hem voelt. Houd het vooral bij u zelf. Ga hem geen verwijten maken, maar bedank hem juist voor alles wat hij voor u gedaan heeft. Ik weet ook wel dat u minstens net zo veel voor hem gedaan heeft, maar daar hebben we het niet over. U maakt het tenslotte uit, dus die wijsheden zou ik maar inslikken.

En zeg nou niet dat u hem niet recht in zijn gezicht durft te zeggen dat het uit is, want u heeft wel meer recht in zijn gezicht gezegd. Dingen die er bepaald niet om logen. En als u geen scènes wilt ga dan naar een restaurant of café, in elk geval naar een plek waar andere mensen zijn. Maar eigenlijk hoeft dat niet. Als u gewoon eerlijk en oprecht tegen hem zegt dat u niet meer van hem houdt, heeft u in de meeste gevallen geen enkel probleem. Wel als u om de hete brei heen blijft draaien en helemaal als u narrig tegen hem gaat doen, omdat u dacht dat hij nu zo langzamerhand wel begrepen zou hebben dat het uit is.

 

Nog een voorbeeld? Okay. Ik organiseer regelmatig excursies in het prachtige gebied van de katharen. Vanuit Rennes-le-Chateau, dat magische dorpje in Zuid-Frankrijk, waar zoveel boeken over geschreven zijn. Dat magische bergdorpje aan de voet van de Pyreneeën. Alle mysteries van de Da Vinci Code komen daar vandaan. Als ik met mannen op stap ga is er geen enkel probleem. Dan hebben we de grootste lol en begrijpen we elkaar volkomen. Maar zodra er vrouwen meegaan, is het mis. De eerste paar uur gaat het nog wel. Gezellig kletsen. Grapjes maken. Lachen. Maar na twee uur wordt het stil in de auto. En even later zie ik de vrouwen, in mijn achteruitkijkspiegel, woedend naar me zitten staren.  Ik zet de auto aan de kant en vraag verontrust wat er aan de hand is. “We moeten plassen”, bijten ze mij venijnig toe. “Jullie moeten plassen?” vraag ik, “waarom zeg je dat dan niet?”  Weer zoiets. Deze vrouwen verwachten van mij dat ik, helemaal uit mezelf, de druk op hun blaas zal aanvoelen. En dat ik, wederom helemaal uit mezelf bij het eerstvolgende restaurant zal stoppen om hen daar te laten plassen. Nou mooi niet. Niet dat ik dat niet wil. Natuurlijk wel, met alle plezier. Maar ik heb er geen flauw idee van hoe het met hun blaas gesteld is. Hoe zou ik dat moeten weten? Trouwens, als ze moeten plassen kunnen ze dat toch gewoon zeggen? Ik spreek en versta gewoon Nederlands. Maar ook Frans, Duits en Engels. Geen enkel probleem.  Zodra ik weet wat er loos is  zal ik, uiteraard, zo snel mogelijk een geschikte plek voor ze zoeken. Maar van mij verwachten dat ik precies weet wanneer zij moeten plassen, nee, dat is echt een brug te ver. Dat is te veel gevraagd.

 

Nog meer voorbeelden? Okay. Dat betreft dan het plegen van overspel. Door de man uiteraard, want vrouwen doen zoiets niet. Dat weet u wel. Wij mannen plegen massaal overspel en worden daar ook ondubbelzinnig op aangesproken. Door onze partners, door de damesbladen, door  pers en media en verder door iedereen die ons daarover de les meent te moeten lezen. We moeten ons diep schamen. Ik weet het. Met wie we dan allemaal overspel plegen, blijft echter onduidelijk. Toch niet met dezelfde vrouw? Ik mag aannemen van niet. Dat betekent dus dat er minstens zo veel vrouwen overspel plegen, als mannen. Maar daar wordt met geen woord over gerept. Het is zo hypocriet als wat.  Maar het wordt nog gekker. Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom de meeste vrouwen zo ongelooflijk boos en bezorgd zijn als wij overspel plegen? Voor de man betekent het niet zo veel. Niet dat het een wissewasje is, dat nou ook weer niet. Het is gewoon een spannend avontuur, even heerlijk die testosteron van je af vrijen, weer even ervaren dat je een echte man bent. Meer niet, tenminste in de meeste gevallen niet. Maar voor een vrouw ligt dat anders. Als die met een andere man naar bed gaat, is dat een bloedserieuze zaak. Dat doet ze alleen maar als ze verliefd op hem is. Als ze van hem houdt. We laten nu even de vakantieslippertjes en de dronkemansfeestjes op het werk buiten beschouwing. Als zij vreemd gaat is er een gerede kans dat ze werkelijk verliefd is. Dat ze haar man en haar gezin in de steek zal laten om haar nieuwe liefde te volgen. Wij mannen zullen het niet in ons hoofd halen om onze partner, vanwege een eenvoudig avontuurtje, in de steek te laten. Maar omdat de vrouwen denken dat wij mannen net zo denken als zij denken, denken zij dat ons avontuurtje veel ernstiger is, dan het in werkelijkheid is. Zij geloven werkelijk dat de man op het punt staat om huis en haard te verlaten.

Veel vrouwen denken bovendien dat het aan hen ligt dat hun man vreemd gaat.  Dat zij gefaald hebben. In de liefde, in bed, of hoe dan ook. Wat dat betreft kan ik u geruststellen dames, het ligt niet aan u. Hij houdt nog net zo veel van u als voorheen, ook al klinkt u dat misschien wat vreemd in de oren. Het is niet uw schuld dat hij vreemd gaat. Dat doet hij helemaal uit zichzelf .Of omdat hij daartoe uitgenodigd wordt door een aantrekkelijke, sexy vrouw. Daar kunnen mannen geen weerstand aan bieden. Maar er is niets mis met u. Hij zal u heus niet in de steek laten. Tenzij u hem nadien het leven volstrekt onmogelijk maakt.

 

Bent u nu overtuigd? Nog steeds niet? Nog een voorbeeld? Okay.

Veel vrouwen hebben mij verteld dat ze graag een man zouden willen zijn. “Waarom dan”, vraag ik geïnteresseerd. ” Nou gewoon, omdat je dan lekker met allemaal vrouwen kunt vrijen, omdat je dan met iedereen naar bed kunt gaan met wie je wil”. Ook hier geldt  weer: “lieve dames, vergeet het maar”. Was het maar waar. Maar zo is het niet. Wat denkt  wel? Dat wij zo maar met iedere vrouw het bed in kunnen stappen? Dat wij te kust en te keur vrouwen kunnen selecteren om onze sponde te delen? Nou mooi niet. Zo eenvoudig is dat niet. Het veroveren van een vrouw is een gigantische onderneming. Dat kost veel tijd, moeite, geduld en handen vol geld. Heeft u enig idee wat wij allemaal moeten doen om een vrouw in ons bed te krijgen? Nee dus. Want ook hier worden weer uw eigen, vrouwelijke maatstaven aangehangen. Voor u, als aantrekkelijke vrouw, is het een fluitje van een cent om een man te versieren. Geen enkel probleem. Uw aantrekkingskracht, uw erotische uitstraling, uw lach en dan al die verrukkelijke attributen van u. U hoeft ze maar even subtiel ten toon te spreiden en wij gaan voor de bijl. Het kost een aantrekkelijke vrouw geen enkele moeite om een man te versieren. Maar omgekeerd is dat zeker niet zo. Het is maar dat u het weet.

0
Zeven gouden regels
Program 2013 The beauty of the Pays Cathare
 

Comments

No comments made yet. Be the first to submit a comment
Already Registered? Login Here
Guest
Friday, 18 October 2019

Captcha Image

Contact me

Jaap Rameijer

Dorpsstraat 52
8759 LE Exmorra, Netherlands
Tel: 00 31 (0)515-856564
Mobile: 00 31 (0)6 26 28 77 99
Contact Jaap Rameijer by email
 

Select your Language

nldaenfifritnoptessvcy

Blog Calendar

Wait a minute, while we are rendering the calendar

Like Us on Facebook

Twitter Feeds

Go to top