The Sacred Twins Part III

Sacred Femininity. 

Sacred femininity is very much present, both in Rennes-le-Chateau and in Glastonbury. During the last century a true resurrection of this wonderful phenomenon took place in Glastonbury. By way of the revival of ancient Goddesses, and Goddess temples that were officially recognised. And by the numerous beautiful women in shop-windows, statues, therapeutic Centers, shops and on the streets. We can rightly say that “love is in the air” in Glastonbury. The search for the Holy Grail could therefore very well be a search for the lost femininity. Lost by the Church, that systematically suppressed the women during the past thousand years.. That persecuted them and that took away their self-respect. And failed to recognise them as full-fledged members of society and of the Church.


In het begin

Het begon allemaal met de strenge, Joodse orthodoxie. Met een korte intermezzo in de tijd van Jezus. Hoewel het toen reeds ruim bekend was dat Peter bepaald geen vriend was van Maria Magdalena. En ook Paulus heeft zich meerdere malen laatdunkend over vrouwen uitgelaten. Maar de zaken gingen pas goed mis in de vierde eeuw n.Chr, toen er in een serie Romeinse concilies, een nieuwe “Christelijke” godsdienst werd gebrouwen. Die daarna aan het volk werd opgelegd als staatsgodsdienst. Deze godsdienst was niet zozeer een religie, als wel een machtsmiddel voor de keizer, en later de paus, om het volk onder de duim te houden. En in de zesde eeuw maakt paus Gregorius de Grote het allemaal nog een graadje erger door Maria Magdalena in verband te brengen de zeven hoofdzonden. Met de beste bedoelingen weliswaar. Zijnde het feit dat zelfs de grootste zondaar weer in genade kon worden aangenomen, maar het kwaad was al geschied.

De vorsten en prinsen van de kerk moeten wel heel erg bang zijn geweest voor de kracht van vrouwen, om hen zo bruut, zo systematisch, zo langdurig en zo hartgrondig te onderdrukken. Ik kan me daar ook wel iets bij voorstellen als ik naar de foto kijk van de Godin Kali, genomen in de kerk van Les-Stes-Maries-de-la-Mer. Na een kortstondige opleving in de elfde en twaalfde eeuw in de Languedoc, in Lombardije en het gebied rond Keulen, waar de vrouwen weer enigszins in ere hersteld werden, ging het vervolgens helemaal mis.  Eerst met de vervolging van de Katharen, toen met de vervolging van de Tempeliers en tenslotte met de gruwelijke, pauselijke inquisitie en de al even verfoeilijke heksenvervolgingen. En dat laatste was niet alleen het werk van de katholieke kerk, ook de protestantse kerken deden er aan mee.

Pas in de vorige eeuw kwam de emancipatie van de vrouw in het westen weer op gang. Een proces dat nu in de Moslimwereld voor de deur staat en dat daar grote beroering zal geven. Pas zeer recent, zeg maar gedurende de laatste vijftig jaar, zagen we een opleving van het heilige vrouwelijke. Geen wonder zou ik denken. Dat kon ook moeilijk anders na de meest bloedige periode in de geschiedenis van de mensheid. Met al zijn revoluties, wereldoorlogen en volkeren moorden. En de onmacht of onwil van mannelijke machthebbers om hun onderdanen een veilig, zinvol en liefdevol bestaan te bieden.

Op dit moment zien we een versnelde aftakeling van de Kerk, of liever gezegd de kerken, met hun dogma’s, hun regels, hun verboden en hun doctrines. Een leer die gebaseerd is op angst, schuld, boete, seksuele onderdrukking en het beeld van de inferieure vrouw. Dat is niet langer houdbaar. Nu weten wij ook, daar is inmiddels voldoende over geschreven, dat de Bijbel niet “een op een” het woord van Christus of van God is, maar een document dat vier eeuwen na Christus door religieuze en seculiere machthebbers in elkaar gesleuteld is om de eenheid in het rijk te bewaren en de massa’s onder duim te houden. En natuurlijk staan er prachtige verhalen over het leven van Christus in de bijbel en heel veel  andere verhalen. Maar feit blijft dat er heel veel is weggelaten in het Nieuwe Testament. Van de meer dan 60 evangeliën in de vierde eeuw n.Chr. beschikbaar waren, zijn er maar vier opgenomen. En daaraan is in de loop der jaren wederom fors “gesleuteld”.

Nu ook weten we wat voor vuile spelletjes de kerk in de loop der eeuwen heeft gespeeld. Als je de brute moord op ruim 100.000 Katharen, al een spelletje zou kunnen noemen. En de kerk heeft nog heel wat meer uitgespookt. Zie mijn boek “Mary Magdalene in France”. Zelfs in deze  tijd bestaan er nog talloze misstanden. Denk maar aan het misselijk makende misbruik van kinderen en de pogingen van de kerk om deze wantoestanden te verdoezelen. Nu ook leren we pas de historisch ware Jezus en Maria Magdalena kennen. En weten we dat de bijbel geen getrouwe geschiedkundig verslag is van de gebeurtenissen in de eerste eeuw n.Chr. Ook over dat onderwerp is het nodige geschreven. Niet alleen romans en gechannelde boeken, maar ook boeken die gebaseerd zijn op grondig, wetenschappelijk onderzoek. Nu ook wordt duidelijk wat de  werkelijke leer van Jezus inhield. Een gnostische, christelijke leer. Een leer van universele liefde, van spirituele groei, en directe contacten met het Hogere. Niks geen schuld en boete en erfzonde. Of verplichte tussenkomst van priesters, bisschoppen en kardinalen.

In Glastonbury is het heilige vrouwelijke bijna tastbaar aanwezig. In Rennes-le-Chateau is het vooral de “energie” van Maria Magdalena die er voelbaar is. Een energie die met de dag sterker wordt. Een krachtige, liefdevolle energie. Een energie die versterkt wordt door oude Godinnen, als Isis, Inanna, Isthar, Hathor, Diana, Artemis, Athene, Cybele en vele anderen. En door de hernieuwde belangstelling voor Zwarte Madonna’s. De zinnebeelden van de oerkracht van de vrouw. Veel van deze beelden hebben in de loop der eeuwen wonderen verricht. Beelden die, ondanks alle pogingen van de Kerk om ze te kleineren, weg te werken of om te toveren tot voorstellingen van Maria met kind, altijd buitengewoon zijn vereerd door de lokale bevolking. Evenals het beeld van Sarah, hier in Les-Stes-Maries-de-la-Mer.

Liefde is nu het antwoord, niet macht, niet materialisme, niet geld, niet schuld of boete, maar liefde, universele liefde. Liefde, een begrip dat samen met de magie van de vrouw, met hun wijsheid en hun creatieve scheppingskracht, zo mooi past in het concept van “het heilige vrouwelijke”. Kijk eens hoeveel liefde er afstraalt van de vrouwen op deze kruiswegstatie in de ND de la Delivrance in Normandie.

Glastonbury is een stad van liefde. Een stad vol festivals, feesten, carnavals, ceremonies, pelgrimages, optochten, godinnen, therapieën en de vreugde van het leven. Hetzelfde geldt voor Rennes-le-Chateau. De Katharen kenden deze liefde, de liefde voor zichzelf, voor hun medemens en voor de natuur. Zij wisten van de bijzondere relatie tussen Jezus en Maria Magdalena. Zij wisten hoeveel zij van elkaar hielden. Er zijn in de Languedoc nog steeds talrijke “bewijzen” te vinden voor deze liefde. Afbeeldingen, schilderijen, eerste communie kaartjes, kleine boekjes met prachtige voorstellingen van de liefde tussen Jezus en Maria Magdalena.  De kerk zal ongetwijfeld zeggen dat het hier niet om Maria Magdalena gaat, maar om Johannes, de geliefde discipel. Maar ik heb bijna honderd foto’s waarop Jezus en Maria Magdalena kraakhelder staan afgebeeld als verliefde stellen. Een man en een vrouw die dicht tegen elkaar aan hangen. En elkaar vol liefde in de ogen kijken. En waar het volstrekt helder is dat hier een vrouw wordt afgebeeld en geen jonge man. En waar het volstrekt helder is dat er sprake van liefde en niet van een slaperige Johannes. En deze afbeeldingen zijn geenszins geheim. Ze zijn zichtbaar in diverse kerken in het Land van de Katharen. Open voor het publiek. Dus laten we maar ophouden met die zinloze discussie over de persoon die naast Jezus zit bij het Laatste Avondmaal. Is dat nu een man of vrouw? Het is het duidelijk een vrouw. Een prachtige vrouw, Maria Magdalena, Apostel der Apostelen.

Oude plaatsen en zodiac’s

Beide plaatsen zijn oeroude plaatsen. Oude heilige plaatsen, waar meerdere, vroegere beschavingen hebben gewoond. Zo zou in Rennes-le-Chateau, op het plateau even ten zuiden van het dorp, een Tempel van Lemuria hebben gestaan. Boven een bron die zacht, helend water over de regio uit waaierde. Op beide plaatsen zouden vestigingen van de Atlantiden hebben gestaan. Een vroege kolonie in Glastonbury die dateert uit een periode van 10.000 jaar v.Chr. en een vestiging in Rennes-le-Chateau van Atlantiden die na de ondergang van Atlantis, ruim 9.000 jaar geleden, hier naar toe zijn gekomen. De toegang tot de vallei tussen de Pech Cardou en de Berco Grande heet nu nog “The Gates of Atlantis”.

Maar misschien zijn de plaatsen nog wel ouder. En waren het meetpunten van stokoude beschavingen die op bepaalde plekken op aarde, op specifieke geografische breedtes, meetpunten hadden ingericht. Om de verschuivingen van het aardoppervlak te meten. En de wijzigingen in het  aardmagnetisch veld. Net zoals we nu in actieve vulkaangebieden en bekende aardbevingscentra met laserstralen de verschuivingen in de aardkost meten. Zie het boek “De Eerste Beschaving”, van  Christopher Knight & Alan Butler. Er gaan zelfs verhalen over nog oudere beschavingen. Over hevige gevechten tussen lichte en donkere krachten. Die miljoenen jaren geleden werden uitgevochten op deze, en andere, heilige plaatsen. Door wezens die in niets leken op de mensen van nu.

In beide plaatsen wordt ook gesproken van ondergrondse beschavingen. Levend onder de Tor in Glastonbury en onder het hele heilige gebied rond Rennes-le-Chateau. Het zijn plaatsen vol mysteries. Met UFO bases onder de Pech Bugarach. Met energieën die belangrijke transformaties bij de mens teweeg konden brengen. Versterkt worden door het bundelen van de krachten van duizenden mensen, zoals dat op de Tor gebeurd kan zijn. Of door hun gezang. Energieën die de mensen hielpen om zich tussen het hemelrijk en het dodenrijk te bewegen. Of die hen hielpen naar andere dimensies te reizen. 

Onder het plateau ten zuiden van Rennes-le-Chateau zou nog een UFO liggen,  wachtend op de tijd dat hij te voorschijn moet komen. Precies op de plek waar een wonderbaarlijke energie heerst en waar vaak door individuen en spirituele groepen gemediteerd wordt. De plek ook waar zich een doorgang naar andere dimensies zou bevinden.

Beiden plaatsen kennen eveneens een Zodiac, een gigantische dierenriem afgetekend in het landschap. Op grote schaal, met een doorsnede van wel 15 km.In Glastonbury werd deze zodiak ontdekt door Katherine Maltwood in 1927.Een dierenriem die overigens al veel langer bekend was onder de naam‘Glastonbury reuzen’. Zie hiervoor het boek The Glastonbury Zodiac, key to themysteries of Britainvan Mary Caine.

In Rennes-le-Chateau werd de dierenriem,dit keer bestaande uit dertien tekens, ontdekt door de schrijfster Elizabeth vanBuren. Zij heeft haar bevindingen vastgelegd in het fascinerende boek ‘Refugeof the Apocalyps: doorway into other dimensions’. Op beide plekken worden ook verhalen verteld van een Feniks die uit de as is verrezen. En van een portalenof doorgangen naar de onderwereld en naar andere dimensies.

Beide plaatsen liggen ook op snijpunten van belangrijke leylijnen. Leylijnen die soms doorlopen tot ver buiten Engeland en Frankrijk. Tot in Rusland, Japan en Israël toe. Bovendien liggen beide plaatsen in een regio die werkelijk “bol staat” van zeer geavanceerde, heilige geometrie. Een geometrie die niet alleen voldoet aan de wetmatigheden van de Gulden Snede, maar die ook nog een spiegel is van de belangrijkste constellaties in de sterrenhemel boven ons. Zie het befaamde boek “On Earth as it is in Heaven”, van Greg Rigby waar het “As Above, so Below” principe duidelijk zichtbaar is gemaakt in de locatie van de meest bekende Franse kathedralen ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de geografische positie van Rennes-le-Chateau.

Heilige bergen

Vlak in de buurt van Rennes-le-Chateau bevinden zich twee heilige bergen. De Pech Cardou, in de vorm van een piramide, is 795 meter hoog . En de al eerder genoemde Pech Bugarach, die 1224 meter hoog is. Deze laatste berg is buitengewoon grillig van vorm. Men kan er vele gezichten en beelden in zien. Variërend van zittende Boedha’s, tot Adelaars, menselijke gezichten en zelfs een prachtige penis, compleet met testikels. Men zegt dat de Pech Cardou een vrouwelijke berg is, en de Pech Bugarach een mannelijke berg. Waarom weet ik ook niet. Misschien heeft het met de vorm van de berg te maken. Beide bergen worden regelmatig vergeleken met de bergen in het Heilige Land. De Pech Cardou met de Tempelberg in Jeruzalem en de Pech Bugarach met de berg Sinai.

De Pech Bugarach heeft een enorme energie. Het is een berg waar men niet overheen mag vliegen en waar de kompasnaalden alle kanten uit slaan. Andere plaatsen met zo’n hoge energie zijn de Montsegur in Frankrijk  en de Tor in Glastonbury. De energie van de Pech Bugarach is zelfs zo sterk dat een aantal mensen met wie ik deze berg beklom halverwege gewoon niet verder konden. En daar op ons bleven wachten. Precies op de plek waar mijn hond, een Rhodesian Ridgeback, die voor niets en niemand bang is, ook durfde niet verder te gaan. Ook zijn er verhalen van mensen die dicht in de buurt van deze berg een huis gekocht hadden, maar er niet konden blijven wonen. Omdat de energie gewoon te hoog was. Men zegt dat de Bugarach een oude vulkaan is en dat zou goed kunnen want in dit gebied komen diverse warmwater bronnen voor. De vulkaan zou 60 miljoen jaar geleden zijn uitgebarsten. Daarbij werd de top van de berg de lucht in werd geblazen, om vervolgens weer omgekeerd op de berg terug te vallen. Een Mekka voor geologen. De berg fungeert nu als wolkenbreker.

Velen zeggen dat zich onder deze berg een van de vijf grote UFO bases op aarde bevindt. Volgens anderen zou hier ook de Ark van het Verbond zijn verborgen. Ieder jaar, tenminste wanneer de dertiende oktober op een vrijdag valt, de dag waarop in 1307 alle Tempeliers in Frankrijk op bevel van koning Philips de IV, Philips de Schone, werden opgepakt, is hier een merkwaardig schouwspel zichtbaar. In de nacht van de 12de op de 13de oktober ziet met dan een stoet van Tempeliers, gekleed in een wit gewaad met rood kruis, van het Chateau Tempeliers dat even ten westen van de Bugarach ligt, de berg afdalen om daarna de Pech Bugarach te beklimmen en halverwege de berg in het niet te verdwijnen. Dit verschijnsel is door meerdere, overigens zeer betrouwbare, toeschouwers waargenomen. Ik heb ook enkele keren de nacht aan de voet van de berg doorgebracht, samen met honderden andere verdwaasden in tentjes, caravans of campers, maar niets gezien.

Onder de Pech Cardou zou een tempel van Salomo gebouwd zijn. Al in de zesde eeuw v.Chr. Toen de Babyloniers Jeruzalem dreigden te veroveren. De Joden kenden dit gebied al eeuwen lang. Zij wisten van de heilige bergen Cardou en Bugarach en wilden hier, ver van het Heilige Land, hun meest kostbare bezit, de Ark van het Verbond, in veiligheid brengen. De Tempel wordt bewaakt door een groep van 12 ingewijden. Elke 106 jaar, zo vertelde een goede vriend mij, gaat een van de twaalf toegangspoorten open en kunnen er drie van de twaalf ingewijden naar binnen. De toegangspoorten liggen verborgen in het landschap in de vorm van een ring, overeenkomend met de hoekpunten van het kruis van de Languedoc,. In de berg zouden grote hoeveelheden religieuze en andere schatten verborgen liggen, zoals de Menorah. Mogelijk dat de priester Sauniere een deel van zijn rijkdom te danken heeft aan de schatten in deze berg. Jezus en Maria Magdalena zouden ook enige tijd de “guardians” van deze tempel zijn geweest. Ze zouden er zelfs begraven zijn. Geen wonder dat Rennes-le-Chateau vaak “New Jerusalem” wordt genoemd.

Is het in dit verband niet merkwaardig dat Glastonbury vaak wordt aangeduid met de term: “English Jerusalem”. Want de Tor in Glastonbury, is net als de heilige bergen in Rennes-le-Chateau, een heilige berg. Een berg op het snijpunt van belangrijke leylijnen. Een berg met een enorme energie. Energieën die ingrijpende transformaties teweeg kunnen brengen bij de mens. Een doorgang naar andere dimensies en naar het dodenrijk. Verblijfplaats van krachtige Goden zoals Bel, Beli of Belinus, wiens festival in mei werd gevierd. Een feest van vuur en vruchtbaarheid. Ook woonden er de goden van de Andere Wereld, zoals Gwynn ab Nudd, de witte zoon van de mist. En zijn machtige vader Nudd of Ludd, die de zielen van de overleden naar het dodenrijk begeleidde.

De Tor zou in de tijd van de Megalieten, een periode van 8.000 tot 3.000 jaar v.Chr. een belangrijk heiligdom zijn geweest. Waar toen, op de top van de 158 meter hoge heuvel, mogelijk een astrologisch observatorium was ingericht, een verkleinde uitgave van Stonehenge. Later was het een heilige plaats van de Kelten. Die hadden veel ontzag voor de natuur, de perfecte schepping van God. Er mocht dan ook niet gebouwd worden op het eiland Avalon, althans niet in steen. Alleen de natuurlijke materialen die ter plekke beschikbaar waren, mochten worden gebruikt. De Tor kent zeven terrassen. Wie die heeft aangelegd is niet bekend. Mogelijk waren het de Neoliten, die er in de periode van 3.000 tot 500 v.Chr. verbleven. En er loopt een drievoudige spiraal van de voet van de berg naar de top. Een perfecte pelgrimsweg.

Pas met de komst van de Christenen is er op de Tor gebouwd. Eerst, in de tijd van de Saksen, een kleine kapelletje en later, rond de elfde eeuw, een wat grotere kerk, gewijd aan St. Michael. Drakendoder en beschermer van hoge plaatsen. Net als zijn voorchristelijke voorganger Bel, Beli of Belinus. Dus veel is er niet veranderd. De kerk werd op 11 september van het jaar 1275, let op die zelfde 11 september als van de Twin Towers in New York, door een aardbeving verwoest. Daarna is er een nieuwe, wat kleinere kerk gebouwd, waar rond het jaar 1360 een toren tegenaan gebouwd is. De kerk onderging hetzelfde lot als zo veel kerken en abdijen in de periode volgend op de desastreuze Dissolution Act van Henry VIII in 1539. Maar de toren staat er nog en vrij recent zijn de fundamenten er van versterkt. De Tor met zijn toren van St. Michael worden nu beheerd door de National Trust.

Tegenwoordig worden de berg en het dorp Bugarach bezocht door een steeds grotere schare mensen die menen dat ze hier veilig zijn voor de komende “ondergang” van de aarde op 21 december 2012. Dan zouden ze mooi kunnen meeliften met de UFO’s die vanuit hun basis onder de berg Bugarach het luchtruim zullen kiezen.  Of via de berg afdalen naar andere dimensies. Dat is geen geintje, dat is serieus waar. Er zijn al verschillende artikelen in Franse en buitenlandse kranten over dit fenomeen verschenen. En de burgermeester van Bugarach heeft zelfs al de hulp van het leger ingeroepen om de toestroom van gelukzoekers en veiligheidfanaten het hoofd te kunnen bieden! Trouwens ik heb ook verhalen gehoord van mensen die speciaal aan de voet van de Tor zijn gaan wonen, om bij komende rampen met spoed deze berg te kunnen beklimmen. Het schijnt dat de 158 meter hoge heuvel net hoog genoeg is om de aanstormende tsunami’s het hoofd te kunnen bieden.

 

 

 

Magie en mysteries

Beide plaatsen zijn magische plaatsen. Vanwege de bijzondere energieën, vanwege de bijzondere historie, vanwege de heilige geometrie en vanwege nog veel en veel meer. Maar de magie van beide plaatsen zit hem toch vooral in de aantrekkingskracht die deze plaatsen uitoefenen op de mens. Op mensen van over de hele wereld. En daarnaast op wat deze plaatsen “doen” met deze mensen. Ik heb verhalen gehoord, zowel in Rennnes-le-Chateau als in Glastonbury, van mensen die “van Bovenaf”, Wie of Wat dat dan ook moge zijn, naar deze plekken toe zijn geleid. Plekken waar ze tot dan toe nog nooit van hadden gehoord. Maar waar ze naar toe moesten van God, hun meesters, hun gidsen, de Grote Roerganger, hun Hogere Zelf, of wie dan ook. En velen van hen luisterden naar deze stemmen, en kwamen.

Dat is de magie van beide plaatsen. Als mottenkomen de mensen af op het heilige vuur dat hier brandt. Jaarlijks bezoeken duizenden pelgrimsuit de hele wereld deze plaatsen. Aangetrokken door de ‘roep’ vande plek. En velen vinden hier, dat is het mooie, ook bewust of onbewust, wat ze al jaren zochten.Vaak zie je deze mensen, schijnbaar doelloos, rondzwerven over de heilige plekken. Waarna er diep in hun onderbewustzijn iets wordt ‘aangeroerd’. Vaak zijn het ook mensen die vlak vooreen nieuwemissie, roeping of levensopdracht staan. Of die zich aan het begin van eenzoektocht bevinden. Een zoektocht naar zichzelf, naar het goddelijke in zichzelf, naar dezin van het leven. Veel mensen komen terug na hun eerste bezoek. Jaar in jaaruit. Alsof de energie van de plek hen trekt en hen voedt en versterkt.

En de mensen komen niet voor niets. Ze komen met een doel. En het bijzondere is dat zowel Rennes-le-Chateau als Glastonbury plaatsen zijn, waar bijna zonder uitzondering, wonderbaarlijke dingen gebeuren. Dingen die heel belangrijk voor de mensen zijn. Dat kan vele vormen aannemen. Zo waren er mensen die gebukt gingen onder een groot verdriet. Die net een vader, moeder of kind verloren hadden. En die op deze plekken weer langzaam tot zichzelf kwamen. Of mensen die de weg kwijt waren. Die een vreselijke burn-out hadden meegemaakt en niet meer wisten wie ze nu werkelijk waren en hoe ze verder moesten. Die vonden hier de rust en de bezinning die ze nodig hadden. Veel mensen vinden hier ook hun  levensopdracht. Waardoor ze weten wat hen te doen staat. Zodat ze weer een zinvol leven kunnen leiden. Een leven dat vaak beter bij hen past dan de baan of de relatie waar ze al jaren lang mee sukkelen. Sommige mensen hadden ook gewoon behoefte aan wat extra energie, om sterker in hun schoenen te staan. En zelfvertrouwen te krijgen. Zodat ze met meer  overtuiging hun werk konden doen. Heel vaak werden de mensen ook geroerd door het heilige vrouwelijke van deze plaatsen. Door de wijsheid, de creatieve kracht en de liefde die deze plaatsen uitstralen. En gingen ze herboren terug, naar hun huis, hun familie en hun werk. Zo kregen veel mensen wat mee van die krachtige, vrouwelijke energie door te mediteren bij de zwarte populier op het domaine Les Labadous, waar in de bast van de boom duidelijk de figuur van Maria Magdalena was afgetekend.

Er komen steeds meer spirituele groepen naar beide plaatsen. Om er te mediteren, om geheeld te worden of om te genieten van al het moois dat dit leven te bieden heeft. Soms komen ze om oude herinneringen op te halen, of ingrijpende gebeurtenissen uit voorgaande levens opnieuw te beleven. Zo heb ik een goede vriend van mij in huilen zien uitbarsten toen hij de Montsegur zag. De plek waar op 16 maart 1244 ruim 230 katharen levend verbrand werden. Waar hij een van was. Ook zijn er mensen die naar deze plaatsen toe komen om er in contact te treden met entiteiten uit de “Spirit World”, de Geesteswereld, of de Andere Wereld. Dat kunnen vaak zeer indringende ervaringen zijn. Ervaringen die iemands leven totaal kunnen veranderen.

En verder zit de magie natuurlijk in de prachtige natuur rond beide plaatsen. De magische bergen, de bronnen, de grotten, de rivieren, de bossen, de meren en moerassen, de vogels, de rotsen  en de bloemen en met name de puurheid en de ongereptheid van het landschap. En die heerlijke, zachte, voedende energie. De energie die je zo liefdevol omarmt op deze plaatsen van wijsheid, liefde, vreugde en blijdschap. Dat is ook de magie van Glastonbury en Rennes-le-Chateau..

Naast de magie “barst” het van de mysteries op deze heilige plaatsen. Het zit er vol schatten, mysteries, mythen sagen en legenden en talloze volksoverleveringen. Waar heel veelover geschreven is. Honderden boeken zijn er over Rennes-le-Chateau enGlastonbury. InRennes-le-Chateau alleen al, in het dorp boven op de berg waar slechts 30 mensenwonen, zijn maar liefst twee boekenzaken, waar men de meest fantastischeboeken, CD’s, DVD’s, kristallen, posters, schilderijen, talismannen en amulettenkan kopen. En hele bijzondere sieraden.

 

De mysteries hebben vooral betrekking op zaken als verborgen schatten, de heilige Graal, oeroude documenten, de geheimen van de kerk en van de vele, machtige, geheime genootschappen achter de schermen. Maar ook de bijzondere krachten die er aan het werk zijn, de vreemde energieën die er heersen, de vele uitzonderlijke verschijnselen, zoals deze duif die in een wolkenloze hemel verscheen nadat de groep langdurig gemediteerd had op het plateau ten zuiden van Rennes-le-Chateau. Denk ook  aan de vele ORB’s, bijzondere lichtbollen, de geesten van overledenen die men er ontmoet, de magie van de heilige geometrie, de ondergrondse beschavingen, de UFO’s en nog veel meer. En het is nog lang niet afgelopen met de magie en de mysteries. Want Rennes-le-Chateau en Glastonbury zijn beide plaatsen waar elk jaar opnieuw bijzondere ontdekkingen gedaan worden.Of nieuwe inzichten ontwikkeld worden. Waarnieuwe theorieën en hypothesen ontwikkeld worden. Waar oude mysteriesverder ontrafeld worden. Waar nieuwe schatten ontdekt worden en waar nieuwe documenten het licht zien.

Het zijn ook plekken waar men tegenwoordig, gelukkig,  uitermate terughoudend is met hetverlenen van toestemming voor archeologisch onderzoek. Plaatsen die inmiddels zo bekend en zo bijzonder zijn, dat ze intactmoeten blijven. In Rennes-le-Chateau mag in een straal van een kilometer rond het dorp niet meer gebouwd worden. het zijn plaatsen waar steeds meer spirituele groepen, camera teams en gerenommeerde onderzoekers naar toe komen. Waar steeds meer documentaires over verschijnen op Discovery Channel en National Geografic Channel.

People say...

Go to top